Ervaringen

Hier vind je een aantal mensen die hun ervaringen op papier hebben gezet.
Omdat het om kinderen of om heftige situaties gaat, heb ik alles geanonimiseerd.

De moeder van E (8 jaar)

De tafels zijn een drama bij mijn dochter. Wat school ook deed, het lukt maar niet. Thuis moesten wij oefenen op de tablet en computer. Wat een drama. Ik kwam op Twitter de ouder-kind workshop "Tafels leren, doe je zo" tegen. Ik dacht alleen: "niet geschoten is altijd mis,"dus meldde mijn dochter en mij aan.

 

Wat was het leuk! Je leert van Marlies een techniek waardoor je de tafels echt onthoudt!
En het leuke is, je moet als ouder deze techniek met je kind doen.
Marlies heeft het goed uitgelegd, deed het voor met mijn dochter en in 1 uur tijd zat de hele tafel van 7 er in!

In 1 uur!! Waar ik, en school uiteraard, al 4 maanden mee bezig was.

 

Marlies haar uitleg: Bewegen is leren en leren is bewegen.

Dus geen sommetjes meer oefenen op de computer of de tablet, maar samen doen. Wat ook nog eens goed is voor de moeder-dochter-relatie.

G (13 jaar)  PTSD-protocol

Ik heb best wel veel meegemaakt. Ik hou mij stoer.

Op school gaat soms het goed, maar thuis minder.

 

Ik voelde me meteen nadat Marlies mij had behandeld rustiger dan ervoor. 

 

Ik voel mij eigenlijk beter dan ervoor. Ik heb ook geen nachtmerries meer, dat is wel fijn.

Daardoor slaap ik beter. Daardoor ben ik gezelliger thuis, zeggen ze...

Ook spreek ik weer af met vriendinnen, die vinden mij aardiger...Ik was volgens hun altijd een kattenkop.

 

Vader S (8 jaar)

Hallo Marlies,

wat een ervaring.  Ik wilde het graag doorlopen en intuïtief voelde het heel goed aan.   Nu zag ik in de auto direct al een grote omschakeling in S. extreme openheid/brutaalheid...  vandaag bracht ik hem terug en ging het geheel spanningsloos.    Echt heel bijzonder om mee te maken en zo een resultaat had ik zelf nog niet eens verwacht na één afspraak ook al had ik er alle vertrouwen in.   

 

Het verzet tonen was heel bijzonder en dat kwam helemaal los bij hem maar vond het wel intensief naar jou toe dus ik hoop dat dat je niet teveel heeft belast.   Je bent goed bezig en het is zeker niet raar wat je doet. Het is superbijzonder, uniek en wees trots dat je zo een unieke weg hebt gevonden en zelf ingeslagen hebt.

De moeder van P (13 jaar)

P. is gediagnoseerd met PDD-NOS, een etiket uit het autistisch spectrum.

 

Hij heeft halverwege de zomervakantie een PTSD-behandeling gehad, omdat hij na de vakantie voor het eerst naar de middelbare school gaat. 

Ik was bang dat P. de behandeling niet zo doorkomen. Het is tenslotte bijna 2 uur. Maar na 5 minuten, Marlies was dus nog maar net bezig, zag ik de ontspanning verschijnen en liet hij zich helemaal gaan.

Zo ontspannen had ik hem, eerlijk gezegd, al in tijden niet gezien. En zo kwam hij na 2 uur, Marlies nam de tijd voor hem, ook van de massagetafel af.

 

Na deze behandeling is P. 2 keer geweest voor een "normale"sessie van reflexintegratie.

Wat een relaxte zoon heb ik gekregen.

Al na de PTSD-behandeling was er een verschil.

 

Nu heeft hij al een tijdje middelbare school er op zitten.

Uiteraard was het spannend, maar volgens zijn mentor mengt hij zich aardig in de groep.

Zo heeft hij al een vast "maatje". Hoe gaaf is dat?

 

P. had een tic, een beetje met zijn tong klakken. Ik had het zelf niet door, maar toen Marlies mij er naar vroeg, besefte ik mij dat hij dit inderdaad niet meer deed!

 

Voorlopig gaan we de komende tijd gewoon door met de oefeningen die Marlies ons meegeeft en komen we 1 keer in de 3 weken even langs. Want ik merk het, reflexintegratie werkt!


I. (30 jaar)

"Na jaren van omzwervingen kwam men er in 2015 eindelijk achter wat ik had. PTSS.

 

Hiervoor jaren onderzocht door allerlei artsen en instanties.

Omdat men niet meer wist,  werd er ME-CVS vastgesteld, omdat ik slecht sliep en ook lichamelijke klachten vertoonde die daar wel eens bij zouden kunnen horen. Echter was men bij het vermoeidheidscentrum in Lelystad er niet van overtuigd, omdat er klachten waren die toch anders waren. Toch werd dit vastgesteld, en kwam ik langzaam aan in een rolstoel terecht.

 

Omdat ik opeens uitvalverschijnselen kreeg (1 kant was helemaal uitgeschakeld), ben ik met een ambulance afgevoerd. De scan in Lelystad was stuk, dus werd ik met spoed naar Almere gebracht.  Daar kreeg ik een jonge neuroloog die (gelukkig) niks neurologisch kon vinden. Net zoals alle andere neurologen die ik al had bezocht.

Door 1 opmerking van hem, in Lelystad hadden de artsen nog wel eens last van tunnelvisie, gingen er bellen rinkelen. Na een bezoek aan de huisarts, die nogmaals naar de klachten van de loop der jaren, ging kijken kwam het balletje echt tot rollen.

 

Omdat de wachtlijsten bij de GGZ voor PTSS minimaal 1 jaar lang is, ben ik via via in aanraking gekomen met reflexintegratie. Dit was in Noord-Brabant. Na de eerste keer voelde ik mij al anders, en belangrijker, mijn lijf deed weer langzaamaan wat het moest doen. Ik kon mijn rolstoel uit!

Jarenlang ziekenhuisbezoeken, de ene specialist naar de ander gehad, en dan na 2 uur reflexintegratie voelde ik mij iets beter! Ik ben na 2 maanden weer terug geweest. Ook nu voelde ik mij beter!

 

Inmiddels ben ik in een gespecialiseerd centrum begonnen met een zwaar emdr-traject.

Hierdoor schreeuwde mijn lijf om reflexintegratie. 

De EMDR zorgt er namelijk voor dat mijn trauma's (ik heb er meerdere) weer naar boven komen, waardoor ik weer een zware klap kreeg op mijn lijf. Ik wist dat Marlies deze opleiding zou gaan volgen en wachtte dat af.

 

De eerste sessie bij Marlies was heftiger dan voorheen. Dit komt door het emdr-traject. 

Ondanks mijn reactie bleef Marlies kalm en wist mij gerust te stellen. Ik heb mij de hele tijd veilig gevoeld, ondanks mijn reactie. 

Het voordeel van reflexintegratie vind ik dat je niet hoeft te praten over hetgeen wat je is overkomen. 

Ook vind ik het effect sneller bij reflexintegratie dan bij EMDR.  Na een sessie reflexintegratie voel mij gelijk beter in mijn lijf, en nog belangrijker,  ook mijn geest!

 

Het is dat het emdr-traject moet doorgaan door bureaucratie, anders had ik alleen voor reflexintegratie gekozen."

 

Moeder van V (9 jaar)

Op school hadden ze het 2 jaar geleden al over dyslexie bij mijn dochter. Zij was toen 7 jaar. Uiteraard waren wij hier thuis van geschrokken, maar goed wat zo is, is zo.

Totdat ik op Facebook een bericht tegenkwamen over oogsamenwerking. Dit kwam van Marlies af en ik herkende mijn dochter!
En ja, ze draaide de letters om en ook de cijfers.

Ik ben toen naar een gratis visuele screening met mijn dochter geweest, en in een half uurtje tijd was mij zoveel duidelijker geworden.
Omdat Marlies de tijd nam om te luisteren naar mijn dochter en wat testjes deed, was het voor haar al snel duidelijk. Mijn dochter kon niet goed richten met haar ogen zodat zij de letters anders zag dan als je goed kan richten. Ook bleek Marlies ontdekt te hebben V last had van richtingsuitdagingen.

 

Oke, en wat nu dan?
Volgens Marlies was daar wat aan te doen.
Ik heb mij eerst ingelezen op internet, want iedereen kan wel zeggen dat er iets aan te doen is, maar is dat ook daadwerkelijk zo? Marlies had mij precies uitgelegd van hoe en wat en vond het ook helemaal niet raar dat ik mij daar eerst in wilde verdiepen.

Na een maand zijn we dan toch gestart met een traject. En met resultaat!
De oefeningen die thuis gedaan moeten worden, zijn zeker te doen en mijn dochter verzint iedere keer een creatieve variant hierop.

 

Op school zijn ze verbaasd, want V draait geen letters meer om. V maakt de minsommen zoals het hoort, V slaat geen woorden meer over in de zinnen, V doet het gewoon lekker!

Mede hierdoor krijg ik weer V terug!
Want door alle heisa en slechte prestaties op school werd mijn dochter thuis ontzettend boos. Boos op zichzelf, boos op mij en haar vader, boos op alles en iedereen. En nee, dit liet zij niet blijken op school, daar was het een schatje met moeite met lezen, schrijven en rekenen.

 

Al met al zijn wij, als gezin, blij met alle stappen die V momenteel maakt.

 

Moeder van A (10 jaar)

Mijn zoon heeft ADHD. En dan ook niet zo'n klein beetje ook. Echter worden zijn medicijnen niet meer vergoedt en moet ik zelf een hoop geld voor betalen.
Geld wat ik eigenlijk niet heb.

 

Via een vriendin van mij kwam ik bij Marlies.

Ja, ook daar had ik het geld eigenlijk niet voor.
Daarom ging ik naar een gratis screening voor de primaire reflexen. 
Wat schaamde ik mij zeg. Mijn kind deed van alles, reageerde overal op, en stuiterde rond.
En Marlies bleef rustig of ging juist meedoen!

 

Marlies legde mij dingen heel duidelijk uit en deed meteen ook wat oogtestjes, iets waar wij niet voor kwamen, maar zij wilde duidelijkheid voor zichzelf.

 

Wat bleek nou? Zijn ogen zorgden voor onrust en dat in combi met reflexen op zijn rug waardoor hij moest bewegen, was hij zo druk!

 

Ondanks het geld ben ik toch met A naar Marlies gegaan. Elke 4 weken. En thuis keihard gewerkt. 
Nu is het zo, om geld te besparen dat ik A als hij hele dagen thuis is geen pilletjes geef, en dat hij na 3 keer naar Marlies geweest te zijn op die dagen rustiger werd. Hij ging buitenspelen, maakte vriendjes, hij uit daar zijn energie en is thuis handelbaar!

 

Na 5 maanden ben ik helemaal gestopt met medicijnen geven. School merkte daar niks van!

Na 6 maanden werd ik door de meester aangesproken dat V zijn leestempo erg omhoog was gegaan, verbazingwekkend omhoog en of dat te maken had met de rust die hij had!

 

Wauw!! Ja, het kost even wat, maar het is elk dubbeltje waard. Omdat het nu zo goed gaat, wordt de tijd tussen de afspraken wat langer. Nu zitten er 6 weken tussen en als het zo door blijft gaan kunnen we nog meer afbouwen!

 

En of het ADHD is....dat vraag ik mij nu af.

 


Moeder van M. 14 jaar

Door het pestverleden van M. durfde zij niet meer naar school. Van een energieke jonge puber werd zij een zielig vogeltje.

Maakte geen vrienden, vond nergens aansluiting en trok zich steeds meer terug.

 

Via via had ik vernomen dat Marlies spoedafspraak-momenten heeft. Ik heb geen seconde nagedacht en haar gewoon gebeld. Marlies was aan het werk, maar belde binnen het uur terug.

Huilend deed ik het verhaal van mijn dochter, dat kon gewoon.

Marlies had door hoe ernstig de situatie was en twijfelde geen moment.

De volgende dag kom M al terecht!

We moesten er wel een eindje voor rijden, maar daar heb ik geen moment spijt van.

 

Marlies neemt tijdens de eerste spannende sessie alle tijd. Mijn dochter lag wat te giebelen en Marlies begreep meteen dat de stress hoog zat en ging rustig naar M zitten om wat te kletsen, zodat M zich weer veilig voelde.

Marlies is in totaal 3,5 uur bezig geweest!

En ze hield zich aan de afspraak, vaste prijs is vaste prijs. Onvoorstelbaar.

 

De eerste avond was M. wat van slag, iets waar Marlies al voor had gewaarschuwd. Het moest allemaal even landen.

Langzaam zie ik M veranderen. De oefeningen die zij thuis moet doen zijn simpel en duren echt nog geen 10 minuten per keer. Elke maand gaan M en ik saampjes naar Marlies, we maken er dan meteen een uitje van (shoppen in Bataviastad bijvoorbeeld). 

 

En het meest goede nieuws is, M gaat weer naar school! Is weerbaarder geworden, komt voor zichzelf op en krijgt langzaam weer vrienden en vriendinnen. Ze biechtte zelfs bij Marlies op dat zij stiekem verliefd is.......dat terwijl ik bij de behandeling aanwezig ben! Moet je nagaan hoe vertrouwd het voor een kind voelt wanneer Marlies aan het werk is. Ze vergat gewoon dat ik nog in de ruimte was. Ik had er geen seconde over nagedacht om Marlies te bellen en ik heb er ook nog geen seconde spijt van gehad!

 

Bedankt Marlies!